Sadeler's blog

Sadeler's blog

Sadeler's Blog

Weetjes, onthaastingsnieuws, classic rock tracks, wat schaft de ipod, fietsen in de Denderstreek, en wat molennieuws...
--------------------------------------------------------
windmolens, de kruiskoutermolen, Facebook
--------------------------------------------------------
Opgelet: Alle artikels en foto's zijn beschermd door copyright. Geïnteresseerd? Contacteer ons.

Harvest Moon.... In Denemarken.

TIMS millsPosted by Eddy De Saedeleer 16 Sep, 2016 20:01

Harvest Moon on Mandø
Elk jaar, in de eerste helft van september, bij volle maan sta ik toch weer even stil bij een avontuur ergens onderweg in Europa.... Een van de x days on the road.

Vijf jaar geleden in oktober, blikte ik een eerste keer terug, tijdens een fietstochtje langs de Schelde op een winderige dag.... Here we go.

Vandaag fiets ik langs de Schelde. Er staat een stevig windje, en het valt op dat het water de gehele tijd behoorlijk hoog staat. Geen vissers langs de kant. Hun vaste stekken zijn hier en daar zelfs onbereikbaar. Ik denk terug aan één maan geleden. Achtentwintig dagen om precies te zijn. Word ik indiaan? Of begin ik misschien de natuur iets beter te observeren? Je zou voor minder....

Precies een maand geleden op 12 september ondernam ik de tocht van mijn leven, uiteraard, zonder dit op dat ogenblik zelf te beseffen.


Mando, is een van de kleinere Deense Waddeneilanden, dat was opgenomen op het molenmenu van de in 2011 georganiseerde TIMS Posttour, als een aan te doene halte tijdens de tweede dag van deze tour. Van bij het begin had ik besloten om niet officieel deel te nemen aan deze Posttour. Ik wou zelf gaan zwerven door Jutland, en ik zou er dan wel voor zorgen dat ik de Posttourers af en toe "per toeval" nog zou ontmoeten, want dat zorgde er voor dat ik nog een paar molens langs het parcours zou kunnen bezoeken. De meeste molens zijn doorgaans, net als bij ons, op door de weekse dagen gesloten, en openen hun deuren enkel wanneer er liefhebbers langs komen.

Zeg maar een mooie combitour: vakantie, gewone dagdagelijkse dingen beleven, wat sightseeing en toch ook nog enkele molens meepikken. En dat lukte behoorlijk, ook al lag er al eens een brug iets te ver. Gebruikmakend van het geplande tourschema stipte ik enkele molens aan, verspreid over de verschillende dagen die deze Posttour in beslag nam. En daar maakte de molen op het eiland Mando dus deel van uit. Uitgaande van de opgezette planning zou ik de deelnemers over de middag nog kunnen ontmoeten die 12de september. Volgens mijn eigen schema kon ik, vanuit mijn centraal gelegen campsite, nog net tegen de middag het eilandje bereiken.

Mando is bereikbaar vanaf het vasteland, via een verharde weg van zowat acht kilometer, die autoverkeer naar en van het eiland mogelijk maakt. De enige verbindingsweg met het eiland. Nergens staan elektronische borden, die aangeven wat de toestand van het tij is op het ogenblik dat je er aankomt. Geen slagbomen die gesloten kunnen worden bij ontij. Er staat enkel op een enigszins verweerd lijkend verkeersbord een waarschuwing: '...dat je beter de tocht niet aanvat als je geen benul hebt van eb en vloed'. En dat uiteraard in het Deens. Zelf voelde ik mij behoorlijk safe, want ik had immers het officieel routeboekje van de Posttour op zak. Maar je zal zien, er zijn altijd details die je dan toch weer ontbeert, net op het ogenblik dat je ze o zo broodnodig hebt. Wist ik veel dat de tourbus, niet zelf naar het eiland reed, maar dat de groep 'als attractie' naar de molen werd gebracht met een van de toeristische tractorbussen. Grote open wagens, eigenlijk dubbeldekkers, gemonteerd op een tractoronderstel, met behoorlijk grote wielen, zodat de passagiers langzaam, en genietend heen en weer worden gebracht.
Zelf reed ik erheen als een volleerd eilandbewoner. Dat wil zeggen, met mijn eigen wielen. Op de heenweg, viel het mij op, dat het water aan beide kanten van de weg, reeds behoorlijk gelijk golfde met de verharde weg, die op een gegeven ogenblik zelfs 'verbeterd' was door middel van een keientapijt. Langs de zijkanten was deze weg afgeboord, met om de paar tientallen meter, grote keien, van wel een halve meter of meer in doorsnede, zoals je ze ook vaak bij boerderijen ziet liggen.

Merkte ik nu op een van de tegenliggende tractorbussen, toch een schim van een molencollega? Kan niet, want het reisplan.... Ik karde rustig verder. Stilaan begon het lichtjes te miezeren. Dat ontbrak er nog aan. 'Dit levert allicht geen te beste foto's', dacht ik nog. Achteraf beschouwd ben ik er nog steeds niet uit, of die regen een zegen dan wel een vloek was. In elk geval was de molen dicht, schluss, gesloten, toen ik er aan kwam, en dat was vreemd. Geen hond of kat vielen er te bespeuren. Was die schimmige molenaar op de tractorbus, dan toch geen schim? Intussentijd begon het zelfs nog wat harder te regenen. Maar daar zijn we na zoveel jaren in getraind. Ik bedoel in het bliksemsnel schieten van plaatjes, van molens, ook bij slechte weersomstandigheden. Verdraaid wel sneu, dat ik hier dus blijkbaar toch te laat was gearriveerd. Na een pitstop achter de haag, was het alsof een zeer klein stemmetje zei.... 'Hier klopt iets niet'.

De keuze tussen nog even verder het eiland exploreren, of terugkeren, was snel gemaakt. Ik weet dat er nog een kerkje staat, maar staat er ook een restaurant? Daar was in mijn tourschema alvast geen melding van gemaakt. Ik kan het niet beter omschrijven, dan dat ik Mando, hals over kop heb verlaten. In gedachten zag ik teveel van het wassende en klotsende water aan weerszijden van de weg. Ik zal verder bezoek en exploratie op het eiland toevoegen aan mijn ellenlange 'after fifty Bucket list', dacht ik nog.

Vrij snel haalde ik een van de tractorbussen in op zijn terugweg naar het moederland Jutland. Ik kon er haast niet langs, want echt breed is de weg niet. Gelukkig liet de chauffeur mij voorbij steken, al Zou snel blijken dat dit niet veel baat bij bracht.

De zee, de regen, het wad....

Er zijn van die beelden, die je nooit meer vergeet. Terugrijdend van Mando, een weg geleidelijk zien verdwijnen in de zee, behoort daar toe. Water stroomt af en aan over de keien. Gelukkig zijn er de keien langs beide kanten van de weg. En toch, de aanblik van een kilometerslange onder water staande weg... met enkel aan de linkerkant en de rechterkant de zee. Op een dergelijk ogenblik stop je echt werktuigelijk, schat de situatie in, en besluit dat het beter is om terug te keren naar het eiland. Misschien is de kerk wel open, om er te schuilen, of misschien is er toch een restaurant, om er zes uur te verpozen en te wachten op het komende laagtij.... Wie zal het zeggen?

Een ervaring die ik reeds kende, want ooit bezocht ik, samen met kind twee, tijdens een vakantiereis in het noord-Engelse Cheshire, meer precies in de Wirral het eiland Hilbre. Een eiland dat je kan bereiken na een fikse strandwandeling. Er is geen autoverkeer, behalve een paar jeeps van enkele coastguards. Wij togen er heen, hopend op een bakje koffie, mooi terrasje, en vooral onze hoopvolle blik gericht op rondzwemmende zeehonden. Eerlijk gezegd, viel het allemaal wat tegen. Helaas, Hilbre Island kent slechts een vier of vijftal op kabouterhuisjes lijkende (vakantie?)-woninkjes, waar je achter het venster een eenzame boekenlezende wurm ontwaart. Eenzaten die de stilte opzoeken, al zullen ze de naar zeehonden op zoek zijnde 'bloody tourists' wel verwensen neem ik aan. Wij weten nu ook dat je er kan genieten van rondvliegende zeevogels, om het eiland heenzwemmende zeehondjes, die verbaasd naar de 'tijdelijke' bewoners van dit eiland komen kijken, 'genieten' in een zeldzame bunker uit lang vervlogen tijden waarin je kan schuilen tegen de regen, en waar je vooral uren lang kunt wachten op het komende tij, tot je weer helemaal over het stand kunt terugwandelen. Of kind twee, mij intussentijd die prachtige wandeling vergeven heeft, weet ik nog altijd niet.....

Laat ons terugkeren naar Denemarken en meer specifiek naar het eiland Mando. Terugrijden besliste ik ter plekke, op zoek naar het kerkje, de molen en hopelijk dat restaurant, al mocht een gewone Deense taverne ook wel. Ook dat laatste heb ik niet kunnen controleren, want op mijn terugweg, versperde de tractorbus als het ware mij de weg. Hij knipperde bovendien angstaanjagend met zijn koplampen, en maande mij aan te stoppen. Deze Deense inboorling zocht duidelijk contact met de explorerende Vlaming. In een filmische scene: ik met opengedraaid raam, de naar binnen slaande regen trotserend, en hij, de bestuurder, goed en veilig wel een meter hoger zittend dan ikzelf, half hangend uit zijn zijraampje, mij toeroepend: 'Don't go back. Drive through the water, but sloooooowly, very slooooowly'. 'Are you sure', repliceerde ik voorzichtig terwijl ik monsterde hoe hoog hij wel in de cabine zat van zijn tractor, uitgerust met ongelofelijk grote monsterachtige wielen. Vanop zijn veilige plaats bleef hij gesticuleren, en roepen: 'Yes, Yes, go back'.

Ik heb altijd geleerd, dat je goede raad niet mag in de wind slaan, en bovendien, hij moest er toch ook doorheen, en, er was zelfs nog een andere tractorbus een kilometer achter hem op komst.

De scholieren op de tractorbus vonden het intussentijd reuzeleuk, en schoten plaatjes dat het een lieve lust was.

In de gutsende regen, maakte ik opnieuw rechtsomkeert, liet de tractorbus achter mij, en stoof tegen een slordige zeventig kilometer in het uur de keiweg op richting..... de zee. Het monsterachtige waterbeest wachte niet, het had in die enkele minuten alweer een stuk weg verorberd. Het finale contact met het water zal mij eeuwig bijblijven. Eigen schuld, want ik had de goede raad van de chauffeur niet helemaal opgevolgd. Vooral met het 'sloooowly', had ik niet echt rekening gehouden. En tegen een behoorlijk hoge snelheid het water inrijden, zorgt ervoor dat de auto als het ware wil gaan varen. Noem het aquaplaning in het kwadraat. De wielen raken even de grond niet, en het lijkt wel of je op de 'cakewalk' belandt. Bovendien kreeg ik door mijn lichtjes openstaand rechter raampje, een behoorlijke geut water binnen. De rest van het water vloog langs alle kanten tegen de auto op, en gutste zelfs over het dak. Een glazen dak is leuk, maar kan ook beangstigend zijn, weet ik nu. Ruitenwissers komen af en toe van pas weet ik nu, en mag ik bij deze ook de uitvinder van de GPS op mijn blote knieën danken, want het schermpje gaf steevast via een kaarsrechte streep de rijrichting aan.

Gelukkig waren het slechts de eerste seconden na het contact met het water dat de wielen los van de grond kwamen, en dat het hele ding wou gaan drijven. Mijn kapiteinstijd was snel over. Ik kreeg opnieuw grip op het stuur, de snelheid viel enigszins terug, en ik reed... vermoedelijk nog steeds te hard, want het water bleef over de motorkap heen slaan, tot tegen het dak. Ik bleef echter de harde voet gebruiken, met slechts een gedachte: 'Ik moet hier zo snel als mogelijk door.' Fout dus, want pas nu besef ik dat het 'sloooowly' vooral bedoeld was, om het klotsen van het water tegen te gaan.

De weg was nu bijna helemaal weg, enkel nog de toppen van de kantstenen kon ik ontwaren, maar ook die verdwenen na een tijdje helemaal onder het oppervlak. Er waren enkel nog de satellieten die er voor zorgden dat er een rechte streep op het GPS toestel bleef.

Het enige waar je nog aan kunt denken op dergelijk ogenblik is: 'Wat als de motor afslaat'? De enige rustgevende gedachte toen was: 'Die tractorbus zit nog een eind achter mij. Die sleept mij hier zeker en vast wel uit.' Maar klopt dit wel, en zou hij?

Mogelijks zou ik het snel te weten komen, want pal in het midden van mijn dashboard begon zachtjesaan een lampje stilaan geelachtig te gloeien. Lampjes die je normaliter nooit ziet gloeien, en tot op vandaag weet ik bij God niet welk lampje het was, want even snel het instructieboekje opdiepen uit het handschoenkastje zag ik echt niet zitten. Ik kon alleen maar denken: 'Nu geel, vermoedelijk wordt dit stilaan rood, en treedt de stilte in'. Je beseft gewoon niet dat men ons zo geconditioneerd heeft in ons dagdagelijks leven; dat wij na oranje, rood verwachten door onze veelvuldige confrontaties met stomme verkeerslichten.

Nog een geluk, dat een mens in dergelijks situatie al zijn zintuigen nodig heeft om de boel te coördineren, of je zou nog een ongeluk veroorzaken.

Om een lang verhaal toch enigszins in te korten. Het lampje bleef geel, en dat voor nog een behoorlijk stuk van de weg. De auto begon stilaan langzamer te gaan, zodat er niets anders opzat dan terug te schakelen naar eerste of tweede. Welke precies, dat zou ik echt niet meer weten. De tegendruk van het hoge water werd zwaar, dat kon je zo voelen. Maar het werkte. De leeuw die door de Fransen in het karretje moet zijn gemonteerd bleef trekken, sleuren, tot het ogenblik waarop ik nog slechts een goede honderd meter te gaan had, naar die plek, waar de weg, als in een droom terug uit het water oprees. Je voelde de grip op de weg, langzaam terugkeren. Het valt echt niet te beschrijven, wat je denkt, op het ogenblik dat je nog die laatste honderd meter moet overbruggen. Dit moet Mozes gevoeld hebben toen hij door de rode zee stapte, en veilig de overkant bereikte. Mijn partner in crime, het gelig-oranje lampje doofde langzaam maar zachtjes uit, toen uit de wielkappen het laatste water wegvloeide.

Ik reed tot voorbij de bocht, op de dijk, vanwaar ik zicht had op de verdronken weg naar Mando. Een zucht van opluchting slakend, nam ik nadien enkele foto's van de, wat leek op minuten na mij, langzaam aan opdoemende tractorbussen die inderdaad zeer traag vooruitkwamen in het nog meer gestegen water. Ik reed naar het tractordepot, en wachte de 'sloooowly' man op. Die wou ik nog even bedanken, want had hij er niet voor gezorgd dat ik niet de komende zes uur vastzat op het eiland Mando?

Eind goed, al goed.

Je gelooft soms je eigen ogen niet. Op weg naar het tractordepot zag ik in de verte plots een hele grote camper opdoemen rijdend in de richting van Mando. Ik zag dat hij een Belgische nummerplaat had. Ik probeerde hem een teken te geven, door naar het hoge water te wijzen, maar hij begreep mijn gebaren niet, lachte en reed voorbij. Vast en zeker een Waal, die zelfs onze Vlaamse gebarentaal niet machtig is.

'Are you Allright? Is your car Allright?' Kwam de tractorman al aangelopen. 'Yeah, sure, no problem, I'm fine, but I have to admit this was a real adventure' repliceerde ik terug. 'You are lucky' lachte hij mij toe. Ik keek wat schaapachtig naar ik vermoed. Het kwam er op neer dat hij mij verder vertelde, dat het die nacht volle maan zou zijn, dat dit het begin van een springtij was, en dat het zeeniveau nu al een meter vijfenzeventig centimeter hoger stond dan normaal. 'Weet je' sprak hij verder, 'dat morgen de weg helemaal niet boven water komt'? 'Oh nee?' 'Was je teruggereden, dan zat je voor minstens drie dagen vast op het eiland, want morgen rijden de tractorbussen niet uit'. 'Een goede raad: rij snel naar een carwash en geef je auto een goede beurt, zoadat al het zout water er vanaf is, want je wil volgend jaar toch niet met een roestbak rond gaan rijden'? Die zat, want daar had ik helemaal nog niet eens aan gedacht. Sloooowly had hier duidelijk ervaring mee.

Het werd nog een heksentoer om in het nabijgelegen stadje een carwash op te sporen. Ik mag zeggen, dat ik mijn vorige Mio GPS intussen de deur heb uitgekeild, om onder andere die reden. Toen ik het bijna opgaf zag ik bij het wegrijden uit Ribe, plots een modern vierkant gebouwtje dat bovendien een full automatic carwash bleek te zijn. Via een gleufje speciaal aangebracht voor plastic money kon je het deurtje openen. Binnenin een menu met een vijftal opties waaruit je kunt kiezen, tenminste als je Deens wat vlot. Verder enkel een telefoon waar je indien nodig, hulp zou kunnen in roepen, want wie belt er nu vanuit een carwash?

Ik ging er voor de zekerheid maar van uit, dat hoe hoger de prijs, hoe minder zout ik zou meenemen naar het vaderland, en nu jaren later kan ik zeggen dat dit een zeer goede keuze was.

Ook al vraag ik bij elke garageboezoek nog steevast 'of er nog geen roest te zien is aan de onderkant'? Hoe zouden de eilandbewoners van en naar hun werk pendelen? Beschikken zij over glijdende uren, aangepast aan het tij?

Na een uurtje karren bood zich reeds een andere molen aan uit het Posttour programma, en daar nogsteeds in de regen, mocht ik mijn avontuur reeds een eerste keer vertellen, want zij hadden mij inderdaad tijdens hun terugweg zien karren, het onheil tegemoet rijdend.

Toch zou ik de volgende paar dagen nog voldoende verhalen te horen krijgen, over lui die hetzelfde meemaakten, en waar de motor effectief sputterend stilviel. En nee zij werden niet op sleeptouw genomen door een tractorbus. Vaak mochten zij dan wel tevoet aan boord, met de boodschap: 'haal je auto de volgende dag maar op'. Blijkt ook dat de zee op die plaats al meerdere auto's gewoon meegenomen heeft.

Ik ben nog twee dagen in Denemarken gebleven, maar daar zitten dan weer andere verhalen aan vast.....



  • Comments(0)//blog.sadeler.be/#post151

Tims Six days on the road

TIMS millsPosted by Eddy De Saedeleer 02 Jun, 2015 05:37

Zaterdag, nu drie dagen geleden op 30 mei 2015 vertrokken om 7:50 km 33, en een eerste stop in de buurt van Aachen. Plaspauze en een klein straf koffietje, per vergissing uiteraard.

In de hoek staat er een tolautomaat. Even uitvissen hoe zo een ding werkt. Nooit te oud om iets bij te leren.

Hopelijk raak ik tegen deze avond zoals gepland tot Passau, pal voor de Oostenrijkse grens. Er is daar in de bbuurt een leuke campsite.

600 km achter de kniezen, bij alweer een kop Lavazza, ergens een kleine eindje voor Munchen. Beieren valt mij wat tegen. Te vlak. Al zijn de snelwegen hier dan wel weer de moeite.

Bon, nog dik twee uur en we kunnen bivakkeren. Het is nu 16:45.

De nieuwe GPS, Garmin doet het uitstekend....

Het was een gokje, een campsite uitkiezen via google, maar het valt mee. Op amper 2 km van de snelweg, en in de buurt van de Donau. Een wat oudere man deed de receptie; Ach aus Belgiën. Ik betaalde een weinig en mocht vrij op het terrreinb staan. Een wat aftandse campsite, voor het merendeel gevuld met toerers en sleurhutten van Nederlanders en Duitsers.

Morgen terug een slordige 700 km karren. Ik verlies een uur door het tijdsverschil met Roemenië. Dat wordt dus uitkijken of ik de tweede gegoogelde campsite haal, want ondergetekende vergat dat RO in een andere tijdzone ligt. Zover oostwaarts waren we immers nog nooit geweest.

In elk geval heb ik voor maandag nog voldoende tijd ingecalculeerd, om tijdig aan te komen.

Het is even na 10 uur. Ik maak er een uitzonderlijk vroeg nachtje van.

Vroeg uit dfe veren, en tegen 8 uur de weg op. Al na enkele km voorbij de Donau, die ik gisteren overigens drie keer overstak, bolden we Oostenrijk binnen. Het is te zeggen, na een klein oponthoud in een wegenvignettenkantoortje, waar een vriendelijke juffrouw mij gelijk vignetten verkocht voor Oostenrijk en Hongarijë. Slovenië had ook nog gekund, maar daar kar ik niet door.

Een keer 19 voor een hele maand en een keer 8,5 voor een week. Het ene op de aloude "sticker achter de vooruitwijze", en het andere voor Hongarijë elektronisch, op basis van de ingegeven nummerplaat. Ook hier staat de vooruitgang niet stil, maar ze zijn nog niet zover als bij de Britse Dartford Crossing onder of over de Theems, waar ze zelf je nummerplaat inlezen en jij tot de volgende avond middrnacht krijgt om je schuld te voldoen via Internet.

Na twee uur en een beetje karren kopje koffie in een Oostenrijks wegrestaurantje, waar ze over Wifi beschikken, wat mij toelaat om nog enkele dringend af te werken mails te versturen. Ik moet dringend een stuke bloggen over hoe Apple en zijn Ipads de wereld vooruithelpt. In die zin, dat mijn voordracht die ik nu toch al 20 jaar geleden hield: 'Leven in een wereld zonder Microschoft' toch uitkomt. Hoingarije, even gecheckt aan de tolboot of mijn elektronicapapiertje toch noet moet worden omgezet naar een sticker, bij alweer een vrienbdelijke dame, die mij iets antwoordde dat zelfs op nederlands geleek. Ze begreep mijn vraag zelfs toen ik polste hoe breed HO wel is. Ze krabbelde op een papiertje 400 km. Dus daar karren we helemaal door, want ik heb echt geen zin om ook nog even die rare Hongaarse munt om te wisselen. Halverwege toch gestopt in een McDonalds, want die hebben gratis wifi zonder complimenten zoals oin Duitsland, waar je een uurtje krijgt en dan wordt de code je nog gesmst, waardoor ze meteen je telefoonnummer beet hebben. En vooral van de Duitsers dan kunnen ze afleiden wie nog niet over 3,4, of meer G beschikt. Goed bezig Deutsche Telekom. De mensen slikken dat uiteraard omdat er duidelijk bhijstaat dat ze je nummer niet zullen misbruiken. Uiteraard niet, misbruiken, maar wel gebruiken toch. Nu voor mij niot gelaten, want ook buitenlanders mogen op die wijze gratis het net op.

Maar boij MacDonalds, geen poespas, ook niet om effe naar de plee te lopen. Geen systemen met draaideuren, die pas opengaan njadat ze je centen hebben ingeslikt, in ruil voor een bon. Met die bon krijg je dan wel 50 cent korting op je kopje koffie. En bij ons is de bon dan ook opgebruikt. Hier mag je slechts 50 van de 70 cent gebruiken. 70 cent, dat is gelijk 28 frank voor een plas. Vroeger betaald je daar een entreekaartje voor een fuif mee.



  • Comments(0)//blog.sadeler.be/#post128

Pre-symposium: een dagje Skone in Zweden

TIMS millsPosted by Eddy De Saedeleer 03 Sep, 2011 06:35

Pre-Tour Symposium: dag 3 Zuid Zweden.

Dag drie vroeg uit de veren, om via een ontbijt op de veerboot terug in Ystad te landen, vanwaar een tocht doorheen Skone werd ondernomen. Wij kennen de streek als Scania, en nog beter via de fameuze Scania Vabis camions die regelmatig over onze wegen denderen?

Drie molen stonden op het programma.

Ovraby Kvarn, Kronetorps Kvarn en Kulla Gunnarstorp Kvarn. Alle drie van het Nederlandse achtkant type. Behoorlijk grote molens, met enkele eigenaardigheden. Zo beschikt de laatste molen over extra rollen onder de askop. Zeg maar het ook al Nederlandse systeem Dekker. Een paar pelstenen onder de vloer gefotografeerd, en ook alweer enkele behendig heen en weer klauterende Tims dames en heren. Wie zei daar ook alweer dat Tims bestaat uit papieren leden. Zelden zoveel behendigheid waargenomen, van sommige krasse oudjes en vergeten we ook de aanwezige dames niet. Deze laatsten hadden het niet enkel over de benamingen over een poster aan de muur, waarop wat graansoorten stonden afgebeeld, met uiteraard Zweedse onderschriften. Zet een Amerikaan, een Engelsman en een Australiër bijeen, en je weet niet welke discussie zich ontspint.

Bij de tweede molen werd geluncht. Een lokale eierkoek, aangevuld met eigen deeg, gebakken in de oven en afgerond met reepjes kippespek werd er geserveerd door de lokale molenaarsgroep.

Bij de eerste molen, waren enkele jonge molenaars aanwezig, waartussen een zeer entoesiast meisje, die maar wat graag van de ene zolder naar de andere holde om alles te tonen, en uit te meggen.

Bij de tweede molen mochten we er pas in (omdat de groep groter was dan drie), na het aanhoren van de veiligheidsvoorschriften, die door Lise op haar beurt kort werden vertaald naar het Engels.

Bij de derde molen kregen we een toespraak van de voorzitter van de lokale erfgroep, die ter plekke instaan voor dit specifieke monument. De molen dus.

We eindigeden in Goteborg, vanwaar we straks de ferry nemen naar Frederickshaven, wat zuidelijker dan Aalborg, waar ons uiteindelijk doel ligt. Het Tims Symposium. Aalborg spreek je trouwens uit alsz Olbeurg.

  • Comments(0)//blog.sadeler.be/#post91

Pre-symposium: twee dagen op Bornholm

TIMS millsPosted by Eddy De Saedeleer 01 Sep, 2011 21:49

Woensdag en Donderdag verkenden we het eiland. Dag 1, de noordelijke kant, dag 2 de zuidelijke kant.

Regelmatig worden foto's bijgevuld op de lokatie fotos.sadeler.be

Vanavond even niet, want morgen willen we even snel uit de veren. Even na zes vertrekt de ferry, die ons naar Zuid-Zweden zal brengen, voor alweer een nieuwe dag molentjes kijken.

De afgelopen twee dagen zagen we, naar onze normen, peperkoeken watermolentjes, die je bij ons nog enkel aantreft in openluchtmusea zoals het alombekende Bokrijk. Hier worden deze nog geconserveerd, langs smalle waterlopen. Bornholm beschikt over een drietal staakmolentjes, die wij echt zouden klasseren, bij de schaalmodellen op halve groote. Een steenkoppeltje, en een stel wieken van amper een vijftal meter. Op donderdag, was er weer zo'n molentje te Egeby, uitgerust met 'zeilvoering' bestaande uit houten planken. Beter nog zeer dunne op triplex lijkende plankjes, die zo schijnen weggeplukt te zijn uit een of ander appelsienkrat. Het vangtouw, van deze molen, was amper de naam waard, want het leek meer op een koord. De molen in beste staat tot nog toe was een molen van het hollandse type, de Aarsdale Molle.

Af en toe bezochten we een molen, waar hier en daar een plank kraakte, of zelfs een traptrede, het voor bekeken hield. Gelukkig zijn er ook hier nog jonge molenbouwers, en zelfs oudere entoesistelingen, die het zien zitten om het molenerfgoed ook hier te restaureren. Al durft men ook hier andere bestemmingen geven aan molens zoals deze te Gudhjem waar een heus kantoor in werd ondergebracht, op de steenzolder, en waar op de onderste verdieping een restaurant, annex winkel is gevestigd.

Een korte samenvatting van het programma.

Woensdag 31 augustus: Noord-Bornholm

09:00 - 09:00 Vertrek hotel Ryttergarden

09:45 – 10:45 Windmill Kuremollen

11:00 – 11:45 Windmill Svanemollen

11:50 – 12:50 Postmill Bechs Molle

13:05 – 14:30 Windmill Gudhjem Molle, en een happje eten in de molen

14:40 – 16:00 postmill Melstedgard

16:30 – 16:45 Church Olsker round church

17:00 – 18:00 Watermill Vang Vandmolle

18:15 – 19:00 Catsle Hammershus

19:10 – 20:40 Eating out Nordbornholms rogeri

21:20 – Arriving at the hotel

Donderdag 1 september: Zuid-Bornholm

09:00 - 09:00 Vertrek hotel Ryttergarden

09:30 – 10:30 Windmill Kirkemollen

10:45 – 11:45 Watermill Slusegardens molle

12:00 – 13:00 Postmill Egeby molle

13:15 – 14:15 Lunch in Nexo

14:30 – 14:45 windmill Bakkemollen (from outside only)

15:00 – 16:00 windmill Arsdale molle

16:30 – 16:45 windmill Myreagre (from outside only)

17:00 – 17:30 windmill Saxebro molle and bakery

17:30 – 18:00 Quarry outside visit

18:20 – Arriving at the hotel

  • Comments(1)//blog.sadeler.be/#post90

Pre-symposium: op weg naar Bornholm

TIMS millsPosted by Eddy De Saedeleer 31 Aug, 2011 22:36

Dinsdagmorgen rondgekeken in Kopenhagen, in de buurt van Tivoli. In het Toerist Center nuttig ik enkele koffiekoeken, met koffie, neem een foto van een ‘stunning Deense’, en trek een veel te drukke stad in. Politiewagens scheuren af en aan. Alom getoeter, om hoorndol van te worden. En nog steeds een eerder bewolkte lucht. Ik check uit rond 11 uur, in het Nebo hotel, en via het vlakbij gelegen station spoor ik naar de luchthaven, vanwaar de trip echt start, omstreeks 2 uur. Meer dan tijd genoeg om wat te schrijven, bij alweer koffie in een hoekje bij Starbucks, waar een niet zo stunning lady mij een tijd gade slaat. De dubbeldekker neemt gelijk de snelweg naar Zweden via de recente tunnel/brug combinatie. We rijden pal naar het zuiden van Zweden, waar we in Ystad (Wallander), de ferry oprijden voor anderhalf uur zwalpen naar Bornholm. Net zo lang als het duurt om van Calais naar Dover te varen. Dus ook dit eiland zal zowat 30 km van de kust afliggen, veronderstel ik. De snelwegborden gaven aan dat dit ook de weg naar Polen is. Bornholm is zeker een eigenaardigheid in de zin dat het een heel eind van Denemarken af ligt. De taal is een oude vorm van het Deens, uit de tijd dat de Denen ook nog heersten over Noorwegen en Zuid-Zweden. Dit zou moeten de mooiste en warmste plek van het Noorden zijn, geliefd bij vakantiegangers. Voor ons echt interessant omdat er heel wat windmolens staan. Morgen een eerste molentocht.

  • Comments(0)//blog.sadeler.be/#post89

Denemarken...Tims symposium komt er aan.

TIMS millsPosted by Eddy De Saedeleer 30 Aug, 2011 00:12
Vandaag, na een tweedaagse trip, 1100 km, auto en 4,5 uur trein gearriveerd in Copenhagen. Morgen, na de middag komen we samen voor een eerste molenuitstap naar het onvolprezen eiland Bornholm. Vandaar verder naar Zuid-Zweden, om ten slotte tegen zaterdag te arriveren in Aalborg, voor nog een 10 tal dagen voordrachten en molenuitstappen in gans Denemarken. Indien mijn Internetverbinding blijft functioneren volgen foto's en impressies.

  • Comments(2)//blog.sadeler.be/#post88